Τον τελευταίο καιρό φτάνει στα αυτιά μου και μάλιστα ολοένα και συχνότερα η φράση «αχ, δεν είμαι καλά έχω κατάθλιψη». Και χρησιμοποιείται έτσι αβίαστα απλά για να δώσουν έμφαση οι άνθρωποι στο ότι είχαν μια άσχημη μέρα. Και θυμώνω – πραγματικά θυμώνω πολύ, γιατί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να πάσχεις πραγματικά από κατάθλιψη και φυσικά εύχομαι να μην το μάθει κανείς ποτέ.

Ξυπνάς, δεν έχεις κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι ούτε για τις πιο βασικές σου ανάγκες, σου είναι απελπιστικά δύσκολο. Το δωμάτιο σου θεοσκότεινο, όπως άλλωστε ο νους και η ψυχή σου. Όποιος τολμήσει να ανάψει φως ή να ανοίξει τις κουρτίνες γίνεται αυτόματα εχθρός σου. Μπορεί να του μιλήσεις άσχημα, να τον προσβάλεις, να τον πληγώσεις επειδή θεώρησε ότι έχεις ανάγκη λίγο φως. Δεν θέλεις κανέναν και τίποτα. Μόνο σκοτάδι και ησυχία, απόλυτη ησυχία. Δεν αντέχεις να ακούς τον παραμικρό θόρυβο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποξενώνεσαι, να αποκόβεσαι από την ίδια σου την ζωή. Και όχι μόνο αυτό δεν σε νοιάζει η υλική σου υπόσταση, παρόλο που ακολουθείς φαρμακευτική αγωγή, έρχονται στιγμές που επιθυμείς να βλάψεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και αυτό γιατί νομίζεις πως εσύ φταις για κάτι που δεν έκανες σωστά, πως τιμωρείσαι. Αλλά η κατάθλιψη δεν είναι τιμωρία.

Πονάς παντού, πονάς πολύ, υποφέρει το μέσα σου και όλο αυτό εννοείται πως θα εξωτερικευτεί και παθολογικά. ΚΑΙ αναγκάζεσαι να προσθέτεις και άλλα φάρμακα. Πνίγεσαι, αδυνατείς να ανασαίνεις, νιώθεις την καρδιά σου να θέλει να βγει έξω, μουδιάζεις και όλο αυτό το σκηνικό είναι καθημερινό ακόμα και περισσότερο από μια φορά. Δεν σε νοιάζει τίποτα, αδιαφορείς για όλους και όλα. Δεν έχεις κουράγιο, νιώθεις πολύ κούραση λες. Σαν να κουβαλάς ένα φοβερά βαρύ φορτίο. Και κουβαλάς εκείνο της αρρώστιας, γιατί η κατάθλιψη είναι αρρώστια και μάλιστα σοβαρή. Την βλέπεις σαν ένα τέρας με τεράστια δύναμη που όσο και αν προσπαθείς να το καταπολεμήσεις, αυτό γίνεται ακόμα πιο ισχυρό. Νιώθεις πως δεν θα ησυχάσει αν δεν σε κατασπαράξει, αν δεν σου κάψει τα σωθικά. Φοβάσαι, νιώθεις απέραντη μοναξιά, όσοι και αν υπάρχουν γύρω σου. Κατανοείς πως αυτή είναι μια κατάσταση που μόνο εσύ μπορείς να παλέψεις και να νικήσεις. Κλαις πολύ, συχνά, έντονα σπαρακτικά με λυγμούς που δεν μπορείς να σταματήσεις. Σαν να έχεις πολλά και μεγάλα παράπονα, σαν να έχεις πένθος.

Και στην ουσία έχεις, χάνεις εσένα, το θηρίο σε καταπίνει, βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στο σκοτάδι. Η πίκρα, η δυστυχία, η μιζέρια ακόμα και κάποιες φορές η κακία αρχίζουν να σε συντροφεύουν. Τα νεύρα σου τεντωμένα, σπασμένα σε οδηγούν σε καβγάδες, κάνεις εχθρούς, διώχνεις τους φίλους σου. ‘Η, οι τελευταίοι απομακρύνονται, δεν αντέχουν την εικόνα σου και ακόμα περισσότερο τους προκαλεί θλίψη το γεγονός πως μάλλον δεν θέλεις να βοηθηθείς, να γίνεις καλά. Περνάνε οι ώρες, οι ημέρες, οι μήνες και εσύ κάθεσαι στο κρεβάτι σου, το φρούριο σου, το δωμάτιο που φιλοξενεί όλη αυτή την απελπιστική σου θέση. Αισθάνεσαι πως ως εδώ ήταν ότι έκανες έκανες, τώρα τελείωσε. Το μυαλό σου απελπιστικά κολλημένο σε άσχημα γεγονότα που σε σημάδεψαν και πιθανόν να σε αρρώστησαν. Δεν βλέπεις να υπάρχει για σένα ούτε παρόν, ούτε μέλλον. Χάνεσαι, βουλιάζεις, φυτοζωείς. Δεν λειτουργείς φυσιολογικά, δεν μπορείς να σκεφτείς, δεν μπορείς να δεις καθαρά, τίποτα θετικό και όμορφο. Το σκοτάδι που έχεις επιλέξει να μείνεις δεν σε αφήνει, φυσικό δεν είναι; Νιώθεις πως τελικά ίσως τρελαθείς και ένα σωρό αρνητικές σκέψεις περνούν καθημερινά από το μυαλό σου.

Όμως βαθιά μέσα σου, ξέρεις πως υπάρχει λύση, πως είναι ένας επίμονος αγώνας, που θα σε γονατίσει, θα σε ματώσει αλλά αν το θες θα βγεις από αυτό το αδιέξοδο. Με την κατάλληλη βοήθεια και με την θέληση σου θα συνέλθεις. Μπορεί η κατάθλιψη να μην παλεύεται, όμως το σίγουρο είναι ότι θεραπεύεται. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα.

Κατάλαβες λοιπόν τι ακριβώς σημαίνει “έχω κατάθλιψη”; Σίγουρα δεν περιγράφει ότι κάτι δεν πήγε όπως το υπολόγισες. Για αυτό σκέψου πολύ πριν την χρησιμοποιείς και το βασικότερο πριν βάλεις τον όρο κατάθλιψη στο καθημερινό σου λεξιλόγιο. Σε παρακαλώ, μην το κάνεις ούτε να το λες.

Ευχαριστώ.

 

Ευφροσύνη  Αναστασοπούλου